19. Waarom jouw kind bij opa broccoli eet en thuis niet

Eet jouw kind bij opa en oma ineens broccoli, terwijl thuis alles wordt geweigerd?

 Of eet je kind op school zonder problemen fruit, maar thuis ontstaat er direct strijd? 

In deze aflevering leg ik uit waarom kinderen op andere plekken soms makkelijker eten, welke rol spanning en verwachtingen spelen én wat jij thuis kunt doen om meer rust rondom eten te creëren.

Ik deel praktische tips die je direct kunt toepassen en vertel waarom observeren vaak waardevoller is dan blijven pushen.

Wil jij hier dieper mee aan de slag? Op 25 juni geef ik een online workshop voor ouders van moeilijke eters. Aanmelden kan via deze pagina

Volg Dominique op instagram @dietistdominique voor inspiratie, tips en echte verhalen uit de praktijk!

Transcript

SPEAKER_00 0:00

Vorige week zijn vader dit nog tegen me van. Hoe dan? Hoe kan het nou dat hij bij oma wel zijn broccoli wat eten en thuis echt alles wordt bij elkaar gekreist op het moment als we alleen maar brokkily op tafel zetten? Hoe kan daar zo'n groot verschil in zitten? En ik denk dat dit een herkenbare is voor veel ouders. Vandaar dat ik hem in deze aflevering even met je wil delen van hoe kan dat nou? En kan je daar wat aan doen als ouder? Welkom bij de podcast van Dominique, Kinderdie het is en kindercoach. De plek voor jou als ouder, als je merkt dat jouw kind heel weinig lust, niet durft te proeven of je juist zorgen maakt over het gewicht van je kind. Elke dinsdag deel ik praktische tips, inzichten uit mijn praktijk en concrete stappen die je thuis direct kunt toepassen. Welkom bij flink gezin. Ik denk dat dat inderdaad gewoon een hele erkenbare is dat je vaak wel bij je kind kan je ziet, bijvoorbeeld wordt er wel in dat broekje bij opa en oma gegeten, ofwel een appel op school, maar thuis absoluut niet op school wilen. Er worden er wel korstjes gegeten, thuis weigert je kind en alles. En geloof me, dit komt veel vaker voor dan dat je misschien denkt als ouders. En dat betekent ook niet dat jij als ouder dus faalt in de manier hoe jij het eten aanbiedt of hoe je kind hier op reageert. Ik merk wel vaak dat ouders, vooral moeders, als een kind op andere plekken in dat beter eet, dat ze dat best wel een bijna verdrietig gevoel kan geven. Omdat het vaak heel erg het gevoel geeft van wat doe ik inderdaad dan verkeerd. Zeker als je ziet dat thuis elke maand onderhandelen is, dat je moet pushen. Dat ermee veel frustratie is. Maar wat ik dan ook vaak zie: het eten is thuis dan een hele beladen onderwerp geworden. Er hangt vaak veel spanning rondom een eten. Frustratie, bepaalde controle, een hoge verwachting. En ik zie bij kinderen inderdaad die moeilijk eetgedrag vertonen. Die het gewoon lastig vinden op te eten, die voelen dat haar fijn aan. Dus daarin zie je dan vaak dat de druk buitenhuis veel lager is. En het kan best wel zijn dat de maaltijden bijvoorbeeld bij opa en oma, waar wat die vader zei, wel, de broccoli werd gegeten, dat ze het net op een andere manier aanbieden. Dat het gezelliger is aan tafel, minder controle. Het kan dan ook best wel zijn dat er wel de broccoli op tafel stond, maar dat opa en om bijvoorbeeld hebben gezegd van joh, hey, je hoeft het niet te eten, maar je mag het wel proberen als je wilt. Dus dat er totaal helemaal geen druk stond op het proeven zelf van bijvoorbeeld die broccoli. En dat is ook iets wat je dus vaak ook op scholen ziet. Voor de wat kleinere kinderen inderdaad op de opvang. Dat je gewoon ziet van inderdaad als er op een andere plek wel een appel wordt gegeven, het heeft soms ook met de eetsituatie te maken. Op school zie je vaak toch een bepaalde groepsdruk van andere kindjes eten het ook. Dat het kan helpen dat kinderen daar wel beter hun fruit bijvoorbeeld eten. Maar het is soms ook dat ik bij kinderen zie in de praktijk dat ze bijvoorbeeld wel een appel op school eten, dat gaat dan helemaal prima. En die appel is dan heel erg gekoppeld aan school. Als ik naar school ga eet ik een appel. Maar zodra ze thuis zijn dat ze die appel niet willen. En dat kan te maken hebben, inderdaad een stukje rondom de prikkelverwerking, bijvoorbeeld uit school gewoon te moe zijn om dat te willen eten. Maar ook gewoon de eetsituatie aan een bepaald eetmoment hebben gekoppeld. Of bijvoorbeeld thuis inderdaad altijd smiddags een koekje mogen hebben. En dat de kind dan bijvoorbeeld niet ineens een appel wilt hebben, gewoon even als voorbeeld hoor. Maar wat ik ook vaak zie als kinderen bij andere plekken beter willen eten. Dat het dus ook wel door de spanning thuiskomt. En dit zeg ik helemaal niet om je rot te laten voelen, maar wel om een stukje bewustwording mee te geven. Want kinderen voelen haar fijn aan als je weer gespannen aan tafel zit. Omdat je zorgen hebt dat je kind niet eet, dan voelt je kind dat vaak direct aan. En vaak ontstaat er dan eigenlijk een visieuze cirkel. Dus mijn eerste tip hierbij is altijd ook gewoon om echt te observeren. Wat zie je nou gebeuren bij je kind, maar ook wat zie je bij jezelf gebeuren. En het kan ook heel erg behulpzaam zijn om bijvoorbeeld eens een keer een eetmomentje te filmen. Zowel jij als je kind op het filmpje stel. Dat je gewoon eens kijkt van vallen we dingen hierop kunnen we hier wat mee. Dit is ook een stukje wat ik. Wat ik bijvoorbeeld in het voorbeeld meeneem in de online workshop die ik 25 juni geef aan een kleine groep ouders. Er zijn nog wat plekken voor beschikbaar. Dus als je daarin interesse hebt, het is een workshop waarbij we verder gaan kijken wat er zit achter. Ik lust dat niet. En inderdaad, een van de tips die ik daar uitgebreid ga bespreken, is inderdaad om ons gewoon te observeren. Dus ook dat het heel hulpzaam kan zijn om een filmpje op te nemen. Maar een van de eerste doelen is altijd wat ik met ouders doe. Of dat we de spanning inderdaad de strijd thuis weg kunnen halen. Om gewoon eens te kijken wat doet dat met het eten. Mijn derde tip is eigenlijk om te stoppen met vergelijken. Omdat je vaak ziet dat die vergelijking meestal niet helpt. Kinderen gedragen zich naar anders op verschillende plekken. En dat komt vaak omdat kinderen zich thuis ook vaak het veilig voelen. En dus ook het veilig voelen om hun emoties te laten zien, maar ook de weerstand. En dat is ook wel weer heel normaal. Dat geeft ook wel weer een teken van dat wat ze altijd zeggen, inderdaad dat je de veilige haven bent, dat kinderen zich volledig daar durven te uiten. Dus als je ziet van oké, mijn kind eet inderdaad wel op andere plekken, maar thuis niet. En je maak je zorgen bijvoorbeeld van nou ja, krijgt mijn kind dan echt niet te weinig binnen. Of dat je gewoon eens eigenlijk voor jezelf inzichtelijker wil maken van, is het echt een probleem als je bijvoorbeeld bij opa wel een broccoli eet, maar thuis geen broccoli. Dus ik wil je inderdaad ook aanraden om gewoon een overzichtje te maken van wat je kind al heet. Dat kan in de vorm zijn dat je zegt van joh, we plakken, we doen alles uitknippen en we plakken het op. Dus dat je dat je een lustig lijst maakt. Ik heb hier ook een paar voorbeelden van op mijn Instagram staan als je hier benieuwd naar bent. Maar je zou bijvoorbeeld ook een overzichtje kunnen maken dat je het onderverdeelt in koolhydraten, eiwitten, vetten en vitamines. Dan zie je vaak onder koolhydraten dat het toch echt wat brood wordt gegeten. Krekers, beschuit. Soms ook een bepaalde soort aardappel. Onder de eiwitten iets van kaas, eimelk, onder de vetten bijvoorbeeld de boter, onder de hagelslag of de boterolie die je s'avonds gebruikt. Bij de vitamines. Ik zie zelden kinderen die echt 0,0 groente en fruit lusten. Ik zie echt wel kinderen waarbij het beperkt is, want die zie ik heel veel. Maar wat ik vaak zie, wat er wel wordt gegeten qua groente, dat er bijvoorbeeld wel komkommer aan paprika wordt gegeten. En dat er qua fruit wel een appel wordt gegeten en bijvoorbeeld ruiven. En vaak dan ook nog wel iets van een kneipfruit. Soms wel altijd een vaste smaak, maar dat er echt wat vitamines naar binnen gaan. En daarnaast zie ik ook dat bijna alle kinderen die bij mij komen vanwege het eten wat lastig gaat, dat eigenlijk ouders bijna altijd al een multivitamine tabletje geven. Dus om ook die voedingsstoffen niet tekort te laten komen. Dus dan een kind wat daar een tekort heeft, komt echt heel weinig voor. Op het moment dat je kind natuurlijk klachten heeft, is het sowieso altijd wel goed om het even gewoon met de huisarts te bespreken. Dus ik wil je, ja, ik hoop dat ik je in deze aflevering wel inderdaad ook een beetje een antwoord heb kunnen vragen. En dat mijn kind eet bij anderen wel goed. Hoe komt dat? Dat dat dus vaak met de aidsituatie hebt te maken. Met de sfeer die er hangt. Met bepaalde verwachtingen die er zijn. Maar ook de koppel die je kind zelf heeft gemaakt tussen een bepaald eetmoment en de aidsituatie. En dat eigenlijk het eerste advies is hierbij van, maak eens inzichtelijk wat je kind al wel allemaal eet. Zeker als je zorgen hebt over de voedingsstoffen. Om eens te observeren. En dat kan inderdaad door de vorm van een filmpje te zijn. En als je zegt, yo, ik wil je graag meer mee aan de slag, dan ben je van harte welkom op mijn workshop online workshop op 25 juni. Ik zet het linkje met informatie over de workshop ook even in deze omschrijving van de podcast. Dus voel je vrij om daar ook even naar te kijken. En dan wil ik je voor nu weer bedanken voor het luisteren. En dan tot de volgende aflevering.